Het eerste contact met de ballonvaarderij
Struinend met mijn hond Buddy zag ik aan de horizon, net voor zonsondergang, in de verte het verheven beeld van een ballon in het avondrood. Zo op het eerste gezicht leek mij de afstand naar de mogelijke landingplek van de ballon nog wel lopend te overbruggen. Ik keek naar mijn hond en zag dat die nog wel zin had in een extra ommetje. Nu had de rustige wandelpas plaats gemaakt voor een stevige looppas.
Aangekomen op de plek, waar ik dacht dat de ballon geland zal zijn, was de eens zo grote ballon verdwenen in het niets. Al bijna teleurgesteld door de gemiste kans tuurde ik over het Doldersumseveld. Tot mijn grote verrassing kwam er nog een ballon aan, die ik door het vrije uitzicht nu mooi kon zien landen.
Bij de landingplaats aangekomen ontmoete ik Minne Minnesma, luid verhalend aan zijn Engelse passagiers ‘that it was a piece of cake’ en dan in het fries/engels... Hij stelde zich voor en vroeg hoe zijn volgcrew het best bij de landingsplek konden komen. Overvallen door de plotselinge verantwoordelijkheid aarzelde ik dan ook niet om met een gefronst voorhoofd te melden dat hij in een afgesloten natuurgebied was geland en een auto niet bij deze landingsplek kon komen.
Maar de doorgewinterde Minne laat zich niet zomaar door een import Drent aan de kant schuiven. Hoe zo niet, er loopt hier toch een karrenspoor.
Er werd begonnen om de ballon te bergen en zijn crew ruimte te geven om een ingang te vinden in het afgesloten Doldersumseveld. Maar al snel klonk het bericht over de radio dat er minimaal een hek geforceerd moest worden om vervolgens met een bestelbusje over de hei, richting ballon te kunnen komen. Het hek forceren zal nog wel lukken dacht ik, maar met een bestelbusje over de hei te komen was uitgesloten.
Inmiddels gefascineerd door het sfeertje rond de ballon, merkte ik op dat alleen mijn Landrover uitkomst kon bieden. Nu had ik alle aandacht van Minne waarop zijn crew mij naar huis bracht en ik even later terugkeerde met mijn Landrover. Het was volledig donker geworden en alleen de koplampen van mijn auto verraden dat er nog een avontuur in volle gang was. De geulen waren diep en de hei soms bijna te hoog maar uiteindelijk hadden wij de ballontrailer buiten het afgesloten gebied gekregen.
Minne zeer content met deze onverwachte hulp vroeg 'en wat wil je hier voor hebben’ Of wil je een keer meevaren. Dat aanbod kreeg een maand later zijn gevolg. Ik genoot volop van de aangeboden ballonvaart en kon niet vermoeden dat deze ballonvaart het begin is geweest van IkeAir, nu alweer 10 jaar geleden.
