Coto Doñana - Spanje

Op 30 januari 2009 vertrok een IkeAir team richting El Rocio-Spanje, voor de viering van het 40-jarig bestaan van het natuurgebied Coto Doñana.

Eind januari vertrokken Ike Visser en Erwin Mensink uit Frederiksoord met Amersfoort als tussenstop waar ik (Dirk Jan Burgers) werd opgepikt. Eindbestemming; El Rocio, Spanje, ruim 2400 km toeren. Bewapend met 2 ballonnen met het bekende Panda logo van het Wereld Natuur Fonds.

Reden voor deze trip was het 40-jarig bestaan van Coto Doñana, een natuurgebied, ongeveer 3 keer zo groot als Texel. 40 jaar geleden startte het Wereld natuur Fonds hier hun eerste natuurbeschermingsproject. Op dit moment is Coto Doñana het grootste, schoonste en oudste natuurgebied van Europa. En ter gelegenheid van dit jubileum mochten wij vanuit het park opstijgen. Uiteraard met de nodige WNF vips en pers. Onderweg bleek Ike  een heuse globetrotter en Frankofiel want hij nam ons mee naar een mooi Chateau voor de eerste overnachting. Voor mijn gevoel in de middle of nowhere. Zelden zo’n schitterend onderhouden Chateau gezien met mooie vijvers en parken rondom.

Dit bleek later ook een geliefde opstijglocatie voor ballonnen te zijn.
Om tijd te winnen, als dat al mogelijk is, besloten we de volgende dag vroeg te ontbijten en te vertrekken. De enige die uitgeslapen was, was Ike hoewel hij toch een heel oerwoud in die nacht heeft weten plat te leggen. Goed dat het WNF dat nooit geweten heeft.

Het is altijd wel leuk om medelanders te ontmoeten als je ver van huis bent, zeker als het een konvooi betreft van 5, wat oudere terreinwagens met allerlei stickers op in elkaar geflanste bagageboxen. Het bleek een project te zijn van stichting M.O.E.T. die scholen in Burkina Faso heeft helpen te bouwen. En daar moesten deze auto’s ook naar toe. Dat is toch net wat verder dan de Playa’s van Spanje.
Via “de bekende route naar het strand” kwamen we omstreeks 20:00 in Spanje aan en besloten toen om de nacht maar door te rijden om zo vroeg mogelijk in El Rocio aan te komen. Hopende dat we snel in onze hotelkamers zouden kunnen om nog een beetje bij te slapen.
De nachtelijke rit ging vrij voorspoedig hoewel de buitentemperatuur akelig dicht bij het vriespunt kwam. Ik had nog net niet de korte broek meegenomen maar deze temperaturen had ik ook weer niet in mijn herinnering bij het zonnige zuiden. In één van de nachtelijke uurtjes op zoek naar een benzinepomp begon het zelfs te sneeuwen.
Omstreeks 07:00 uur op 1 februari kwamen we aan in Sevilla. Hier zouden we die middag ook gas moeten tanken bij de locale ballonvaarder Jésus Gonzalez.
Vanuit Sevilla is het nog een kleine 3 kwartier naar El Rocio. Ondertussen was het zachtjes regenen en waaien opgehouden en ging het behoorlijk te keer. Met deze omstandigheden zagen we de landingsopties behoorlijk verwateren. Zeker die roodachtige blubber massa zal de mooie zwart witte panda veranderen in een bruintje beer.

Aangekomen in El Rocio keken we onze ogen uit. Het bleek een stadje te zijn met alleen maar zandwegen. Die zandwegen leken nu wel kleine riviertjes en het plein voor de grote kerk van El Rocio was veranderd in een grote vijver. Gezien het weer hadden we onze plannen al getrokken maar de ballonvaarder uit Sevilla belde ons en wist te vertellen dat een ochtendvaart er wellicht wel in zou zitten. Dat zou betekenen dat we die middag nog moesten tanken.

Na een kort tukkie zijn we weer naar Sevilla getogen waar we bij afrit 6 opgepikt werden door iemand van Green Aerostat, de plaatselijke ballonclub. Wij dachten een half uurtje nodig te hebben om te tanken maar dat werden 4 lange uren. Het tanken gebeurd zonder pomp en puur door de druk van de “moederfles” wordt je eigen fles gevuld. Bij een graad of 7-8 is de druk ook niet meer je dat dus dit duurde een eeuwigheid. In de zomer geen enkel probleem vertelde Jésus nog.

Maar goed, wij konden weer terug naar El Rocio met gevulde flessen en ook wat meer kennis van het te bevaren gebied. Afspraak was dat we om 06:00 contact zouden hebben met Jésus Gonzalez die op zijn beurt eerst inlichtingen over het weer had ingewonnen.

Die avond na een ecologische verantwoord diner op tijd naar de hotelkamers, benieuwd naar de volgende ochtend.
De telefoon bleef akelig stil de volgende morgen. Uiteindelijk bleek dat Jésus het toch niet verstandig vond om te gaan varen. Te veel wind op lage hoogte en uit de verkeerde richting. Op de grond was er weinig te merken van de wind. De uitlopers van de rivier waren als een spiegel en de zonsopgang was erg fraai.
We waren uitgenodigd om het park, dan maar te voet, te gaan bezoeken. Een gigantisch mooi gebied met veel verschillende vogels en het belangrijke leefgebied voor de lynx.
Tijdens de lunch kregen we het idee om de kleine ballon die middag bij goed weer op te zetten. Jésus zou toestemming vragen aan de locale autoriteit en zelf ook een ballonnetje tonen.

Die middag stonden we helemaal paraat te wachten op toestemming van de gemeente en ondertussen was een ballonteam uit Sevilla ook gearriveerd. Gelukkig, we kregen toestemming om op het plein de ballonnen op te zetten. Dit was vooral goed voor de pers om zodoende een goede link te maken tussen de ballonnen en het WWF en natuurlijk het park Coto Doñana.
Wat schetste onze verbazing. De Spaanse WWF organisatie hadden die avond een zeer belangrijke pers presentatie en zagen de ballon eerder als een extra  aanleiding om de strak georganiseerde avond uit te laten lopen. Het is enorm jammer dat ze het fraaie foto/pers moment van de Panda hebben gemist. Wanneer ze ons de kans hadden gegeven, was de media een dag later gevuld geweest met ongetwijfeld fraaie foto's van de Panda ballon.
De dag erop hebben we de Panda nog wel opgezet, maar zonder de beoogde pers. Terwijl juist de pers was geïnviteerd om unieke beelden van de Panda ballon te kunnen maken. Aan ons heeft het niet gelegen. Gelukkig zijn er waardevolle contacten gelegd voor evenementen later dit jaar.
Voor de terugweg werd ons geadviseerd via Barcelona te gaan vanwege sneeuwval ten westen van Madrid. Zo gezegd zo gedaan en dit gaf ons de mogelijkheid om Ultra Magic een bezoek te brengen.
Donderdagmorgen waren we om 08:00 terplekke en getuige van het testinflaten van een nieuwe 425 voor Kapadocie. Het was voor mij de eerste keer in een ballonfabriek en ik vond het erg indrukwekkend. Al die lappen stof, half afgebouwde manden, branders, flessen. Erg gaaf.
Tevens hebben we voor Ad Haarhuis nog wat dingetjes kunnen meenemen die we vrijdag nog even in Breda hebben afgeleverd.
Al met al hebben we een enorme afstand gereden maar hele leuke mensen ontmoet en mooie en indrukwekkende dingen gezien en bovenal heel veel plezier gehad. Klap erop!!